ساعت ۳ صبح امروز و من..

خوابم میاد٬ نمی تونم بخوابم !
کار دارم٬ نمی تونم کارام رو بکنم !
دلم گرفته٬ ولی نمی تونم گریه کنم !
عصبانیم٬ ولی نمی تونم با کسی دعوا کنم !
میخوام حرف بزنم٬ ولی کسی نیست گوش کنه !

از رخت خواب میام بیرون٬ با یه دنیا حرف٬‌
که هیچ کدومشون رو نمتونم بگم ولی ... باید یه چیزی بگم !

تو......شاید این اتفاق باید می افتاد.....

من....شاید؟؟؟!!!!!

این تلخ ترین حرفی بود که شاااااید بهش احتیاج داشتم

له شدم زیر آوار دنیایی که خودم ساختم

خیلی سخته آدم نتونه احساسش رو توضیح بده نه‌ ؟ اونم درست وقتی که احتیاج داره !

مختصر و مفید :‌ امشب فکر کردم و فکر کردم و فکر کردم ... خیلی که فکر کردم٬ سرانجام دلم برای خودم سوخت ؟!!

پ.ن.

میگوید مغز آدم و دنیای کهکشان‌ها دو بینهایتی هست که آدم به این نتیجه رسیده که در مورد آن هیچ‌چیز نمیداند. روزمره‌ی او زندگی بین دو بینهایتی‌ست که هیچ‌کس در موردش هیچ‌چیز نمیداند.

فراموشی بد دردیست. شاید هم خیلی بد نباشد. فراموش کردن گذشته هر چقدر هم که دردناک باشد وفتی فراموش کرده باشی دیگر اثری نخواهد داشت. بدی فراموشی آنست که اگر گذشته را به یاد نیاوری قدرت دیدن آینده را هم نخواهی داشت. پس باید در لحظه زندگی کنی. و بدی زندگی کردن در لحظه اینست که برای اوج گرفتن زمان لازم است. گذشته و آینده لازم است. لحظه کافی نیست.

پ.ن:  الان داشتم به این فكر میكردم كه ارتباطی با بقیه ی وبلاگا ندارم و برای خودم تنهام.
ولی خوب، اینطوری آدم هویت شخصیش حفظ میشه. بهتره، مگه نه ؟

تصویر جدید : غمگین،آرام،بی حواس، مضطرب...

نوشتن و ادامه دادن شاید بهانه یی باشد برای فراموشی آنچه که امروز آزارم می دهد و آنچه که از بیم آن خودم را فراموش کردم.

گاهی فکر میکنم عجیب ترین احساس دنیا، بین من و تو وجود داره. دوستی ساده که نیست،عشقم که...،حرف از آینده و خیال بافی هم که نیست،حرف از جدایی هم ..... ..... .... هست .

 فقط منتظرم ، انتظار برای نیست ها،برای نبودها

دیگه منتظر هم نیستم.

تو : گیج شدم! نمی دونم چم شده ودارم چی کار میکنم !

من: به خودم گفتم  بهونست خوش بینی زیادی فایده نداره من اون موقع تصویر آخر و نوشته بودم .جالبه!نه؟

تو : باور کن فراموش کردن راحت تر از اونیه که فکرشو می کنی

مسیر را ادامه دادم تا آخر...
اما تویه  همون ایستگاه اول، جا موندم.

گذشت .....

تو : روزگار بی من چه جوری می گذره؟

من : روزگار!؟

تصویر هجدهم؛ من نوشتم. تو نخواندی
تصویر نوزدهم؛ تو می خوانی، من نیستم.
تصویر بیستم؛ تو نگاه، من کلمه.
تصویر بیست و یک؛ در رویاهایم گم شدی. نیستی. کجایی؟

تصویر آخر: پایان

                                                          ۲۸ خرداد ماه  ۱۳۸۷

                                                              17ژون  2008 

                                                                  ابراهیم

می دونم... خیلی وقته اینجا کم می نویسم...
بعضی چیزا تو زندگی آدم ثابتن و براش دغدغه هم ایجاد می کنن؛ برای همین دلش می خواد دربارشون حرف بزنه. ولی وقتی اون چیزها ثابتن و تو مدت زیادی دربارشون حرف زدی، بازم می خوای حرف بزنی؟

بد نیست اگه بشه آدم یه جور دیگه ای به اونا بپردازه... مثلا... نمی دونم.

چی می تونم تو وبلاگم بنویسم؟
یه سری چیزا که محرکم بودن دیگه نیستن. یه سری دیگه شون هم، خوب نوشتم دیگه، کلی نوشتم، چیکار کنم؟ دوباره بنویسم؟ نمی تونم دوباره بنویسم، دوست ندارم.

یاد قدیما بخیر... اون اوایلی که وبلاگ راه مینداختیم... می خوندیم...

می خواستم واسه خداحافظی با وبلاگی که کلی خاطره  باهاش دارم پست ویژه داشته

 باشم ولی الان که فکر می کنم هیچی واسه نوشتن ندارم.اینجا رو با تمام خاطره هاش

دوست دارم. 

فقط می تونم بگم داستان من و این وبلاگ افسانه ی قشنگیست....

افسانه ی قشنگی بود....

زندگی "الان" داره انجام می‌شه... آینده به خودی خود معنی نداره، مگر اون قسمتیش که به امید "الان" شدن تو ذهن مزه می‌کنه.
هر چیز دلپذیری، مقداری از این تعلیق رو می‌تونه توجیه کنه؛ اگه مدت زمان لازم برای رسیدن به اون چیز از حدی بیشتر بشه، دیگه معنایی نداره. من حتا اگه مطمئن هم باشم که ده سال دیگه می‌تونم فلان چیز رو داشته باشم، باز هم برام با نداشتنش فرق چندانی نداره، مگر این‌که فلان چیز، ظرفیت معنا دادن به این تعلیق رو داشته باشه. شاید بتونه ظرفیت ده سال رو داشته باشه، ولی بیست سال؟
اون جونوری که بیست سال دیگه با اسم من داره زندگی می‌کنه من نیستم... بره به درک... "من" می‌خوام زندگی کنم؛ یعنی الان... یعنی هفته دیگه... یعنی یه ماه دیگه...

یکی از راحت ترین راه ها واسه رسیدن به پوچی.

گاهی تو زندگی آدم باید تاوان بده.
تاوان یه اتفاق. یه تصمیم. یه تردید.
شاید این تاوان به وسعت همه ی زندگی کردنت طول بکشه.
میفهمی؟

یک دو سه فووووووووووووووووتتتتتتتتتتتتتتتتتت

آشوب به اوج خود رسیده است. زندگی چنان می زید ما را که انگشت حیرت به دهان گزیده ایم و هیـــــچ صدایی هم از ما در نمی آید. گیج به زندگی ادامه می دهیم این روز ها. همین.

 پاورقی :

 این روزها روزهایی هستند كه هم نو هستند و هم كهنه نوهستند چون تا حالا نیامده بودند و كهنه چون قبلا تكرار شده اند . روزهای آخر سال . روزهایی كه ما را میبرند به زمانهای دور به آنوقتها كه نمی دانستیم زمان چیست. انوقتها كه خوشحال می شدیم عید می اید تا لباس نوبخریم.روزهایی كه از ته دل می خندیدیم . روزهایی كه دنیایمان یك اتاق بزرگ بود با سفره هفت سین و پدر و مادر  و چشمهای شادی كه منتظر تحویل سال بود و چشمهایی كه منتظر دستان مادر بود و پدر تا عیدانه ای بدهند و شادی عمیقی را حس كنیم...

   یادش بخیر....

نمی‌دونم چرا اینطوری شده... یه مدتیه، هی چیزایی پیش میاد که به شدت شاکی می‌شم. بعد با تمام توان سعی می‌کنم بهش چیره بشم و یه فرصت دیگه‌ای بدم. دوباره یه کم می‌گذره، از یه جای دیگه یه اتفاقی می‌افته!

بدجوری شده... خیلی چیزا به طرز احمقانه‌ای خلاف انتظار من پیش می‌ره. مسئله مهم اینه که حتا شک دارم این "خونسرد"‌ بودن، عصبانی نشدن و به هم نریختن چیزا که روش این مدتم بوده به نفعم هست یا نه.

وقتی بچه‌ای، چیزا رو یا می‌تونی راحت به دست بیاری، یا اصلا نمی‌تونی به دست بیاری. بزرگ که می‌شی، تنوع حالت‌ها زیاد می‌شه... چیزهایی به انتخابات اضافه می‌شه که فقط با زور زدن زیاد به دست میان.
این‌که برای به دست آوردن چیزی زیاد زور بزنی مشکل اصلی نیست... مشکل اصلی اینه که وقتی برای یه چیزی زیاد زور می‌زنی، نمی‌تونی مطمئن باشی که با زور زدنت درست می‌شه یا از اون چیزاییه که اصولا قرار نیست به دست بیاری.

م.ا :

--لحظه ها گذرا و خاطرات ماندگارند حاضرم تمام هستیم را بدهم تا لحظه ها ماندگار و خاطرات گذرا شوند.

--روزگاری در گوشه ای از دفترم نوشته بودم......

 تنهائی را دوست دارم چون بی وفا نیست تنهائی را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام تنهائی رادوست دارم چون عشق دروغین درآن نیست تنهائی را دوست دارم چون خدا هم تنهاست تنهائی را دوست دارم چون در خلوت وتنهائیم در انتظار خواهم گریست وهیچ کس اشکهایم را نمیبیند .

 خ:

-- می‌خوام بذارمشون لای کالباسای ساندویچم ... نمی‌دونم چی می‌شه و چرا ولی به کاهو می‌گم اسفناج
"یه کم اسفناج بدید این طرف"

می‌خندن ... می‌گن عاشقی؟!

فکر کن ... از چه چیزایی به چه چیزایی می‌رسن مردم... والا!

--  به قول لائو تزو آنگونه زندگی کن که اگر زمانی پرسیدند برای چه زندگی می‌کنی؟ پاسخی داشته باشی در خور اعتنا و اعتبار ...

باری، دوسال و دو ماهه شدن دست نوشته ها برای من وقتی اهمیت پیدا می‌کند که کمد‌های اتاقم را باز می‌کنم ـ با قفل و کلید‌هایی شبیه زندان‌بان‌هاـ و دفتر‌های رنگ‌وارنگی را می‌بینم نشسته در تاریکی و تنهایی. دفتر‌های خاطرات روز‌های دور. از دوم دبیرستان تا سال چهارم دانشگاه. آنها را خودم هم نمی‌دانم چه روزی خواهم خواند، اما دست نوشته ها را هر روز با هم می‌خوانیم. به رسم ادب، لازم است از تمام دوستانی که متنی برای این دست نوشته های سوت و کور فرستادند تشکر کنم. من به این شعر باور دارم:

خیام اگر ز باده مستی خوش باش
با ماه رخی اگر نشستی خوش باش

چون عاقبت کار جهان نیستـی است
انگار که نیستی چو هستی خوش باش

با دستات یه  پروانه می گیری میخوای ببینی زندست یا نه ؟؟

انگشتتو باز می کنی....

فرار می کنه محکم می گیریش ... میمیره...دوست داشتن یه همچین چیزیه!!!

افلاطون میگه: اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری زیاد جدی نگیرش ؛چون ارزشی نداره چون کار دل دوست داشتنه؛ مثل کار چشم که دیدنه ؛اما اگر یه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی؛ اگه عقلت عاشق شد ؛ بدون داری چیزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه!!

در تصاویر حكاكی شده بر سنگهای تخت جمشید هیچكس عصبانی نیست

هیچكس سوار بر اسب نیست

هیچكس را در حال تعظیم نمی‌بینید

هیچكس سر افكنده و شكست خورده نیست

هیچ قومی بر قوم دیگر برتر نیست و هیچ تصویر خشنی در آن وجود ندارد

از افتخارهای ایرانیان این است كه هیچگاه برده داری در ایران مرسوم نبوده است

در بین صدها پیكره تراشیده شده بر سنگهای تخت جمشید حتی یك تصویر برهنه و عریان وجود ندارد

این برای همه ماست تا یادمان باشد كه چه بوده‌ایم

من چشم گذاشتم
تو برای همیشه گم شدی!
چشمانم را بسته نگه داشته ام! شاید بعد از سالها سایه خیالی ات رنگ واقعیت بگیرد
این بار با هم گم میشویم!

با جوانه ها نوید زندگیست

زندگی شکفتن جوانه هاست

تا حالا یه آهنگ منقلبت کرده؟

توی تاریکی خنکی نشستم.بچه ها همه خوابن و من آهنگ رومنس رو گوش می دم....

صدای خنده ای که توی این آهنگ هست منو یاد خاطره ۴ ماه پیشم می ندازه!

۴ نفر دور یه میز نشستن ومی گن و می خندن.من بستنی شکلاتیمو با ولع می خورم....بوی نسکافه می یاد.........!!!!

آّهنگ تموم می شه و من بازم به همین اتاق تاریک بر می گردم.صورتم باز خیس اشک شده! بازم بازم!!!.........

تنها قدم می زنم پارک و مسجدو مجتمع ها و همه و همه چیزو همه جا رو زیر پا می ذارم.چقدر پام درد می کنه و خسته ست.اما دیدن فضای به این قشنگی ترغیبم می کنه که بازم بیشتر و بیشتر قدم بزنم.گفتم فضای زیبا.آخ که دلم لک زده واسه یکم قدم زدن توی این هوا با یه دل خوش.حتی ۱ ثانیه همون ۱ ثانیه معروف که خاضرم زندگیمو براش بدم.

راه می رم و با خودم حرف می زنم چقدر خل و ضع شدم.می خندم ..گریه می کنم....بی تفاوت می شم....همش عرض ۱ ثانیه.........

صدای خنده بچه ها می یاد.گل کوچیک بازی می کنن.سرمو می چرخونم و واسه یه لحظه زندگی رو می بینم.یه عده پیر مرد که گوشه گوشه پارک نشستن و حرف می زنن.بچه هایی که بازی می کنن.دلشون خوشه ها....!!!
اما من ..اما واسه من......

اونا می خندن..مهم نیست.....

حرف می زنن ...مهم نیست.....

مهم نیست...مهم نیست...

هیچی دیگه برام مهم نیست.......

دیگه هیچ صدایی نمی شنوم!انگار گوشام گرفته گرفته ست.فقط صدای ضجه می یاد.صدای گریه می یاد.

چقدرم آشناست!!.....

این منم!
منم که دارم از درون گریه می کنم!

چرا آدما اینقده خنگ شدن ؟!! نکنه من انتظارم زیادیه؟!! اصلاْ حال نمکنم دوستام معنی نگاهام رو نفهمنا . من خیلی وقتا سعی میکنم با نیگا کردنم حرف بزنم . یه نگاه ساکت میتونه یه دنیا حرف رو با خودش همراه داشته باشه !! چرا ملت نمیفهمن اینو ؟!! چرا داد زدن منو نمیشنون ؟!‌ چرا التماس کردن منو نمیفهمن ؟! چرا شاکی شدن منو نمیگیرن ؟!! هی اونوقت میپرسن چیه چرا اینجوری نیگا میکنی !! مثلاْ وقتی ... 

(فریاد سکوت):
یک ساعت بدون آنکه یک کلمه حرف بزنم به روش نیگاه کردم .
فریاد کشید که آخه خفه شدم ! چرا حرفی نمی زنی ؟!
گفتم نشنیدی ؟!! .... برو !! ....

برای بانوی شرقی که در تنهایی خود با تنهایی من همراه شد.

- خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند.
و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست.
- نه ٬ وصل ممکن نیست٬
همیشه فاصله ای هست.
اگر چه منحنی آب بالش خوبی است
برای خوابِ دل آویز و ترد نیلوفر ٬
همیشه فاصله ای هست.
دچار باید بود
وگر نه زمزمه ی حیرت میان دو حرف
حرام خواهد شد.
و عشق
صدای فاصله هاست.
صدای فاصله هایی که
                              غرق ابهامند.

چه گریزیست ز من؟ چه شتابیست به راه؟

به چه خواهی بردن در شبی اینچنین تاریک پناه؟

مرمرین پله آن عاج سفید ای دریغا که ز من بس دور است!.....

لحظه ها را دریاب چشم فردا کور است...............

آینده کنسول های بازی
Motorola Aura رویای 2000 دلاری
وسعت دید بیشتر با عینک های جدید Nike
۱۰ عکس از بهترین عکسهای مسابقه عکاسی سونی
رستورانی با غذاهای بسیار عجیب!
روشهای بخاطر سپردن اسامی افراد
چگونه صبح ها براحتی از خواب بیدار شویم؟
MP3 پلیر 500,000 گیگابایتی
متن کامل سخنرانی دکتر احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا
سکس و جوان امروز
باران در دهان نیمه باز
خودآموز فیمینیسم در 17 حركت
بحثی هرمنوتیک پیرامون تاثیر اندی بر موسیقی اعتراضی دهه هفتاد و هشتاد میلادی
حکایت معشوق قرن هشتم ما که روسری نداشت و اکتشافات ادبی ابن محمود
احمدی نژاد زنده باد- دلارها پاینده باد
» یک سایت جالب درباره مشاهیر
تست هوش و خودشناسی
ساخت پلیمر هوشمندی که به التیام زخم کمک می‌کند
پلیمر جایگزین استخوان های شکسته می شود
نام خودتان را به خط "هیروگلیف" ببینید؟

امروز : پنجشنبه 30 آبان 1387
بازدید های امروز :
بازدید های دیروز :
بازدید كلیه :
كلیه ارسال ها :
كلیه نظر ها :
افراد آنلاین : [online]
ایجاد صفحه : -
صفحات : 1 2 3 4